woensdag 13 november 2013

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand...




Nu ik toch zo open ben, wat ik af en toe eng vind en helemaal al op het internet, wil ik toch ook iets vertellen over de geborduurde spiegel.

Toen ik zestien jaar was, vond ik dit brocante spiegeltje bij een tweedehandse markt op Waterloopplein in Amsterdam en ik betaalde er fl. 15,- voor.

Vorig jaar viel het kapot. De spiegel was in stukken gebroken en de lijst was nog helemaal heel. Toen ik de scherven opraapte, voelde ik intuïtief dat ik er een borduursel in wilde maken, voor een klein meisje. Geen idee waarom dat in mij opkwam. Soms heb je dat hé? Dat je gewoon iets weet/voelt maar het niet kan verklaren.

Nu ben ik veertig jaar en heb ik heel sterk het idee dat ik momenteel in een belangrijke periode sta.

Kies ik ervoor om echt mama te worden. In mijn eentje? Wil ik dat eigenlijk wel? Kan ik dat mijn kindje wel aandoen? Ga ik in dit leven geen kind krijgen? Omring ik mij met mijn drie katten en mensen die ik liefheb in alle vrijheid en ruimte?

Zo langzaam - op en neer met golven - denk ik steeds meer dat het de laatste optie wordt en daarom is deze spiegeltje mij alleen maar meer dierbaar. Met elke borduursteekje is mijn dilemma er in verwerkt.

En misschien ga ik het later ooit geven aan een andere mama met een meisje.

Geen opmerkingen: