vrijdag 23 december 2016

Bijna het nieuwe jaar


Het is bijna het begin van een nieuwe jaar en ik geloof dat dit mijn laatste blog bericht van 2016 wordt.

Het afgelopen jaar is er veel veranderd. Ik woon nu een jaar in Amsterdam en ik ben hier gekomen om dichter bij mijn ouders te kunnen wonen maar ook omdat ik mij zelf hier oud zie worden.

Wat ik zelf niet heb verwacht is dat ik werk heb gevonden en alsnog mijn yoga opleiding ga afmaken. Als er aan mij wordt gevraagd waarom ik ben verhuisd, is mijn antwoord dat het voor mijn ouders is maar ook omdat ik er aan toe ben om opnieuw te beginnen in Amsterdam. In de loop van het jaar merk ik dat ik er rust en vrede in heb gevonden dat het allemaal zo is gegaan en ik voel een behoefte om mijn wereld een beetje groter te maken. 

Via een vriendin ben ik er achter gekomen dat er een vacature is gekomen voor assistent begeleider / flexmedewerker binnen Kentalis, een grootschalige organisatie van onderwijs en zorg aan kinderen, jongeren en volwassenen met een (verstandelijke of lichamelijke) beperking en spraak moeilijkheden met parttime uren waardoor ik altijd tijd over zou hebben voor mijn ouders en mijn andere bezigheden. Ik heb gesolliciteerd met het gevolg dat ik ben uitgenodigd op een sollicitatie gesprek. (Brrr ik ben toch zo slecht in om mij te presenteren) en blijkbaar hebben mijn C.V en aanwezigheid hun overtuigd want ik ben gelijk aangenomen! 

Ik ben er echt blij mee. Ik vind het namelijk een heel fijn idee dat ik een basisinkomen heb en in mijn vrije tijd kan doen wat ik leuk vind. Naaien, buiten zijn, gewoon lekker relaxen. En daarbij als het even kan mijn ouders bij kan staan.

Alsof het niet genoeg is, ga ik mijn yoga opleiding alsnog afmaken. Ik heb het gemist. Ik vind het geweldig om zelf aan yoga te doen en yogalessen geven vind ik heerlijk. Ook wordt er veel aan mij gevraagd wanneer ik dat weer wil doen. Ik heb met mijn mams gesproken en verteld dat ik haar en mijn vader graag zoveel mogelijk wil helpen / steunen maar dat het wel anders zou worden omdat ik niet meer paraat kan zijn. Mijn mams is er altijd voor geweest dat ik mijn eigen dingen blijf doen. Ze is blij voor mij. En ik ook. Al vliegt het mij af en toe naar mijn keel. ' Ga ik het allemaal wel redden?'. Doch ik ga er helemaal voor. En gek genoeg voel ik de laatste maanden zoveel energie om het te rooien. Ik doe het gewoon en ik zie wel hoe het loopt.

Op maandag 2 januari begin ik met mijn eerste werkdienst en gelukkig hoef ik nu nog niet te werken want ik ben nu bijna dagelijks bij mijn vader. Het is heel onzeker hoe het met hem gaat en ik vind het heel pittig want het blijft mijn vader he? Ik probeer maar hartstikke blij te zijn dat wij nog samen zijn en als ik thuis ben, ben ik bezorgd en gespannen. Ik kijk ook heel vaak op mijn mobieltje of er een sms binnen is gekomen met slecht nieuws. Ook kijk ik met argusogen naar mijn moeder, hoe het met haar gaat want zelf heeft ze het ook erg zwaar met de chemokuren die nu even gestopt zijn en het loslaten van haar man die steeds meer lichamelijk en geestelijk weg glijdt.

Afschuwelijk en toch, dat is het leven ook he? Ik probeer goed op mijn eigen ontspanning te letten en te plukken van de momenten dat ik thuis fijn samen met mijn katten ben of aan het wandelen met een vriendin, of lekker aan het craften en naaien ben. Of gewoon even helemaal niks.

Ik wil jullie graag een fijne kerst en mooie Oud & Nieuw wensen.

Op liefde, vrede en onze innerlijke kracht.

1 opmerking:

Denise Beckand zei

Fijn om te lezen dat de grote verhuizing je zoveel goeds heeft opgeleverd!! Voor jou en je dierbaren een gezond en gelukkig nieuw jaar en ik hoop dat je tijd blijft houden om ons blij te maken met al je mooie creaties <3