maandag 24 april 2017

Een tas om te verwerken, figuurlijk en letterlijk


Drie maanden zijn er verstreken sinds ik voor het laatst schreef op mijn blog. Sindsdien is er veel gebeurd. Begin maart zijn namelijk allebei mijn ouders weg gevallen. Ik wist dat het er aan zou komen en toch viel het mij ontzettend zwaar. Dat is het nu nog eigenlijk maar ik lijk het nu te kunnen dragen. Alleen mis ik ze wel heel erg. 

Achteraf gezien was de liefde tussen ons erg groot. Daar was ik mij niet altijd bewust van. Mijn vader zei de laatste tijd soms dat hij, mama en ik een drie-eenheid zijn. Voor mijn gevoel zijn wij dat nog, ook al zijn ze niet meer op de aarde en ik nog wel. Nadien heb ik meteen de flatappartement van mijn ouders moeten ontruimen en met het afhandelen van hun financiƫle zaken ook. Dat was een grote last die drukte op mijn schouders en daarom ben ik er gelijk mee begonnen zodat het snel klaar was en ik mij weer op mijn eigen dingen en rouwverwerking kon richten. Ik kreeg gelukkig veel hulp van een paar vrienden.

Ik voel hun aanwezigheid wel overal om mij heen. Ik praat veel met mijn mams in mijn hoofd en ik heb het gevoel dat mijn vader ergens in de hemel aan het spelen / genieten is. Soms 'hoor' ik mijn moeder wat zeggen of roepen tegen mij. Een keer was ik aan het twijfelen of ik iets van haar zou bewaren of juist niet, toen hoorde ik haar roepen in mijn hoofd, 'doe weg, die troep'. met haar typische felle wappergebaar. Een keer viel ik erg verdrietig in slaap en schoot ik wakker met een droomboodschap. Dat ik een smsje had ontvangen van mama vanuit het universum. Waarin ze afsloot met 'kusjes, Mama'. 

Nadat ik mijn grootste kinderangst heb doorgemaakt (om mijn ouders te verliezen), is vooral de behoefte dat ik nog meer bewust wil genieten. Zo werk ik momenteel twee dagen per week en dat is nu even meer dan genoeg voor mij. Als ik vrij heb, volg en doe ik alleen maar wat goed aan voelt voor mij. Dat vind ik een hele waardevolle les.

Ik ben een keer naar de stoffenbeurs in Haarlem gegaan voor de afleiding en ik vond een stukje goud bronskleurig lapje. Daar heb ik een buideltas van gemaakt. Mijn eerste zelfgemaakte creatie trouwens, zonder dat ik het echt aan mama kon laten zien. Daar moest ik steeds aan denken. 

Het is wel geslaagd en ik ben er heel blij mee. Het lijkt een grote 'sieraad' en als ik de leren buideltas draag, hoef ik geen sieraden bij te dragen. Ik vind het een groot eye-catcher op zich.

1 opmerking:

Denise Beckand zei

Volgens mij gaat het wel goed met je komen Perwin als ik je verhaal zo lees. Bijzonder is de band die je nu nog steeds voelt met ze terwijl ze er niet meer zijn! Uit het oog maar nooit uit je hart, sterkte <3