zaterdag 27 mei 2017

Oh one fine day

Vandaag was een fijne zonnige dag. 

Waarbij ik mijn 'safari' rok ook kon dragen dat ik heb gemaakt van mijn vader's oude gordijnen. Ik heb een leren veter ingeregen als een ceintuurtje. De rok is van onderen een klein beetje wijduit gaan staan omdat de gordijnstof best dik is. De zakken zijn gevoerd, geplooid en er op genaaid. Ook zijn er twee knopen op genaaid met knoopsgat openingen en op de zoomrand naaide ik twee stiksels met de tweelingnaald. 



Vandaag heb ik gefietst van Amsterdam Noord naar Haarlem door een mooie natuur landschap. Ik schrijf er niet zoveel over maar ik ben dus niet gebleven bij mijn biologische ouders. Vanaf mijn geboorte ben ik opgegroeid bij mijn pleegouders. Die onlangs weg zijn gevallen. Waar ik nog steeds veel verdriet om heb. Als ik eerlijk ben, hoop ik dat ze op mij wachten, wanneer het mijn tijd is om te gaan. De familie van mijn ouders, ik noem ze eigenlijk nooit mijn pleeg ouders maar gewoon mama en papa, woont overal in Nederland en wij sturen elkaar zo nu en dan een appje en een kaartje. Het zijn lieve mensen en ik ben blij met hun aanwezigheid op een grote afstand.

In Haarlem heb ik nog een vader, moeder, broers en zusjes van Turkse afkomst. Het gevoel is er anders maar niet minder om. Ik ben er dankbaar voor. 

In de tussentijd maakte ik ook nog een spijkerjurkje/tuniek van stretch jeansstof, een beetje stug. Het naaipatroon komt uit een oude Burdastyle naaitijdschrift en ik vind het een heerlijk basis kledingstuk om het overal bij te dragen.


Ik heb nog meer stof van mijn papa's gordijnen en daar ga ik een kekke jurkje van maken. Eerst moet ik een naaipatroon zoeken. Ik begin er nu mee. 

Heb een fijne zaterdagavond.

Liefs, Perwin




zaterdag 6 mei 2017

De jas met de naam van mijn vader


Mijn jas 'Tonny Jan' is klaar en het is gemaakt van de gordijnen die heel lang op mijn vader's werkkamer hebben gehangen. Toen ik het er af haalde, zag ik hoe leuk ik de gordijnstof vond en bedacht ik mij dat ik er graag een jas van wilde maken.

Met het idee dat als ik de jas zou dragen, mijn vader zo een beetje bij mij is.

In mijn naaitijdschriften vond ik geen naaipatroon die ik geschikt achtte voor de jas. Dus heb ik een naaipatroon via het internet besteld. Van Burdastyle nr. 6747 model A. Het gaat om een jas met een A-lijn en een grote kraag met zakken uiteraard. Er staat niet bij de naaipatroon uit welke jaar het komt maar volgens mij is het tussen de jaren 60 en 70. Dat spreekt mij erg aan.


Bij de jas heb ik de naden van de jas en mouwen blind gezoomd, deels met de hand en de naaimachine. Ik wil er naar streven om de jas zo weinig mogelijk door te stikken. Achter de zichtbare knopen heb ik kleine knoopjes genaaid om de stof te beschermen en omdat ik dat vaak heb gezien bij handgemaakte kleren van vroeger. Ik vind zulke details zo mooi. De knopen op de voorkant komen uit mijn moeder's knopenpot en die zijn volgens mij nog van mijn oma geweest dus dat vind ik heel toepasselijk bij de jas.


Nog meer foto's omdat ik er heel blij mee ben. Ik heb het vandaag gedragen en ik heb het idee dat de energie van mijn vader op die manier om mij heen kringelde. De jas 'Tonny jan' is nu al erg dierbaar voor mij.

Ik heb ook mijn uiterste best gedaan met de voering van de jas. En ik kan wel zeggen dat het geslaagd is. Joepie.


Ik heb veel tijd genomen om de jas af te werken naar mijn smaak en volle tevredenheid. Dat geeft mij een goed gevoel dat het met alle aandacht en liefde gemaakt is. Ik wil eigenlijk zo blijven doorgaan met slow sewing.