Jos en ik hebben een nieuw hobby gevonden voor de donkere winteravonden.
Per toeval bezocht ik de website van Jim Warren. Hij schildert zoals ik droom. Sprookjesachtig, maf en creatief. Ik heb meteen een puzzel van een van zijn schilderijen besteld. Vorige week kwam het aan, met deukjes en lichtjes beschadigd. Dat kon de lol niet bederven. Er gingen vele uurtjes in zitten om de puzzel af te maken.
Vandaag wandelden we rond bij de Westermarkt en het Spui. Daar ontdekten we een spelletjeswinkel, The gamekeeper. Ons oog viel op een puzzel van 2000 stukjes. Ik kon het niet weerstaan om die te kopen.
Ik zal mij deze kerstvakantie zeker niet vervelen.
'De dikke en de dunne zijn er'. Dat zei hij altijd tegen mij als ze te zien waren op de televisie. Papa en ik zaten altijd te lachen om hun gekke fratsen die ze uithaalden. Het allerleukste was natuurlijk een lange speelfilm van anderhalf uur lang waarbij alle kleine en grote zorgen even niet bestonden.
Toen ik tien jaar was, was ik dan ook stiekem verliefd op Stan Laurel. Zeven jaar later stapte ik daar van af en begon ik een ongezonde interesse te ontwikkelen voor het type macho. Vandaag keek ik met papa samen naar Oliver Hardy en Stan Laurel. En ik voelde mij weer als een kind van tien jaar oud dat mateloos genoot.
p.s is het niet grappig om te zien dat mijn vader iets weg heeft van Stan laurel?
dinsdag 19 november 2002, 00.54
Stil maar niet vergeten
Momenteel zijn er andere bezigheden, leuke en minder leuke, waardoor ik mij minder met deze dagboek annex weblog bezig hou. Maar, lieve mensen, heb geduld met mij en surf hier af en toe eens langs. Deze dagboek annex weblog is geinstalleerd als mijn startpagina. Als ik Internet Explorer 6 open, herinnert het mij er aan dat het weer tijd wordt voor een vers stukje.
Klaas Vaak heeft net zand in mijn ogen gestrooid.
Welterusten.
dinsdag 19 november 2002, 00.36
Middernachtelijk stukje
Ik kan niet slapen. Vandaar dat ik nu in bed achter mijn laptop op mijn kussen
deze stukje zit te typen.
Wat zou ik nu graag in een oud huisje op het platteland willen zijn. Overal kaarsen aan. Niets te zien dan enkele bomen en een meer met glinsterende water dat puur zilver lijkt in het bleke maanlicht. Wolken hangen boven het meer en het lijkt alsof de mist armen heeft gekregen om naar mij uit te strekken. Door de keukenraam zie ik hoe de bladeren van de bomen onverwacht gaan wapperen. Ik heb de open haard aangestoken en ik drink honingthee. Ik kan opeens hele verhalen bedenken en schrijven. Inspiratie borrelt op in mijn geest. Ik heb het gevoel dat ik de hele wereld aan kan en dat ik mijn dromen waar kan maken.
Wie droomt, is een gezegend mens.
donderdag 24 oktober 2002, 23.39
En toen was er een grote stilte.
maandag 16 september 2002, 13.01
:-)
Het heeft geholpen.
zaterdag 14 september 2002, 10.33
Ziek, zieker, ziekst
Totaal geen zin en tijd om op de bank te hangen en kijken naar het leven dat aan mijn oog voorbijgaat.
Duim je met mij mee dat ik toch op deze manier beter word?
zondag 8 september 2002, 14.31
Surrealistisch zondagmiddag
Typisch een zondag met half bewolkt weer en geen zon. Typisch een zondag
dat ik urenlang internet en naar de televisie kijk. Typisch
een zondag dat ik eigenlijk moet voorbereiden en repeteren voor morgen en daar dus
totaal geen zin in heb. Typisch een zondag dat ik terug denk aan hoe leuk vrijdagavond en zaterdag waren geweest.
Typisch een zondag dat ik vind dat ik mijn website moet opleuken maar niet weet hoe.
Typisch een zondag dat ik me schuldig en lui voel. Typisch een zondag
die ik doorbreng met wachten totdat mijn liefje thuiskomt van zijn werk.
Typisch een zondag waar ik zo van geniet!
Het enige afwijkende is
dat ik vanochtend drie kwartier heb gejogd.
zondag 1 september 2002, 14.00
Verloren en gestoord
Gisteravond met vriendin naar de bioscoop geweest en deze film
bekeken. Ze snikte onafgebroken de hele fim door en ik moest ook wel enkele traantjes wegpinken. Ik vond het een van de betere films die ik de afgelopen jaren heb gezien op The green mile
en Braveheart na.
Zo mooi werd de liefde tussen twee pubermeisjes verfilmd en zo droevig was het om te zien hoe Paulie later totaal afgewezen werd.
Piper Perabo was keigoed
in haar rol en door haar acteerspel werd de film opgetild naar een hoger niveau.
Van mij zouden zulke films meer gemaakt moeten worden.
