Drie dagen geleden kon het mij niet schelen dat ik morgen jarig zou worden. Maar vandaag begon het toch wel te kriebelen van binnen. Het is niet niks om geen twintiger te meer zijn. Elke keer dat ik een stap vooruit zet, neem ik afscheid van mijn jeugd.
En toch wil ik niet meer jonger zijn dan nu omdat ik gevormd ben door wat ik elke dag meemaak en ervaar.
dinsdag 18 februari 2003, 23.48
Soms vliegt de angst mij naar de keel.
Omdat
*ik zie dat mijn ouders elke dag een stukje ouder worden.
*ik bijna dertig word maar nog steeds hetzelfde doe als vier jaar geleden.
*ik bang ben om weer vaak verdrietig te zijn en om niets in huilen uit te barsten.
*ik denk dat ik andere wegen in moet slaan maar niet weet welke.
*ik ooit echt helemaal alleen zal zijn.
*ik veel geld verdienen niet het belangrijkste vind maar het af en toe wel mis.
Hoezeer ik ook probeer positief te blijven, zak ik steeds dieper in de troebele modder en heb ik het gevoel er niet meer uit te komen.
Zoals Scarlett o'Hara in Gejaagd door de wind het al zegt 'Ik zal daar morgen op Tara over denken. Per slot van rekening breekt er morgen weer een nieuwe dag aan.'
maandag 20 januari 2003, 22.21
Domme opmerkingen
Mijn moeder in gesprek met een vroegere buurvrouw.
'Mijn dochter is doof' 'Oh, kan ze dan goed braille lezen?'
Ik ga zulke opmerkingen verzamelen. Weten jullie zelf nog wat, dan kun je me e-mailen of hier onder bij 'Wil je wat zeggen' reageren.
Ik ga ze plaatsen op mijn weblog.
maandag 20 januari 2003, 18.05
Pijn is niet fijn
Op mijn enige vrije werkdag moest ik om half negen 's morgens bij de kaakchirurg zijn. Ik had twee eigenwijze verstandskiezen, helemaal achter aan de linkerkant die niet door wilden groeien. Eerst zou de kaakchirurg alleen kijken en daarna een nieuw afspraak maken om ze er uit te trekken. Hij was zo gecharmeerd van mij dat hij regelde dat het meteen kon gebeuren. Ik was eerst heel blij dat voor mij geen lange wachtlijst gold. Maar later werd die blijdschap getemperd omdat het heel pijnlijk werd.
De linkerkant van mijn gezicht zeurt en klopt nog steeds.
Over een half jaar moet ik hetzelfde weer ondergaan. De andere kant wordt dan behandeld!
Bij het uitschrijven van een recept voor pijnstillers met daarop een voorschrift wat de nazorg was vroeg hij of ik dit wel zelf kon lezen. Mijn moeder liet toen blijken dat ze zo'n opmerking nooit had verwacht van een ontwikkeld kaakchirurg. Ze vertelde hem dat ik afgestudeerd orthopedagoge was. Hij kon zichzelf wel op zijn hoofd slaan en bij het afscheid nemen gaf de kaakchirurg mij een handkus. Is dat niet dom en schattig?
p.s mijn linkerwang is zo dik als die van een hamster.
p.s 1 De kaakchirurg droeg zelf oorstukjes en was zelf licht slechthorend!
zondag 19 januari 2003, 17.30
Nog een verslaving
Toen ik vijf maanden oud was, ontdekten mijn ouders dat ik doof was. Dat ik geen geluiden kon opvangen en horen. Maar dat was nog niet alles. Ik kon mijn nek niet bewegen en mijn hoofd optillen ging niet. Mijn moeder liep met mij urenlang op haar arm, zodat ik naar het plafond keek. Zo konden mijn nekspieren zich ontwikkelen. Het mooiste was dat er verschillende knuffelbeesten opgehangen waren aan het plafond.
Om mij woorden aan te leren, kocht ze vaak voor mij prentenboeken. Later werden dat kinderboeken en ik beschouwde ze als een grote schat
Nu nog is een bezoek aan de bibliotheek voor mij een aangenaam uitje. Als mijn missie is gelukt en ik keer terug naar huis met spannend leesvoer, dan is het helemaal een feestje. Gisteren heb ik Vingervlug van Sarah Waters gekocht en weer kon ik mij niet bedwingen. Ik heb het in bed uitgelezen tot half drie in de ochtend. Haar vorige boek, Fluwelen begeerte, heb ik ook in een ruk uitgelezen. Haar boeken zijn voor mij net films die zich afspelen voor mijn geestesoog.
